środa, 20 listopada 2019

Wysprzedaż

Z okazji zakończenia sezonu na sery i Wielkiego Odpoczynku Naszych Kóz organizuję wielką wyprzedaż Serów w Zalewie :D Każdy słoiczek po 10 zł !! Oczywiście wysprzedaż ograniczona :)
Zapraszam do kontaktu


sobota, 16 listopada 2019

Nałogi

Witajcie, ale mamy ciepły listopad nieprawdaż ? Oj czeka nas ostra zima i nie mówię tu o tych wszech obecnych informacjach w necie. Moje kozy dopiero teraz mają ruje ! Szok ! Od lat tak nie było, czyli wychodzi na to że wykoty przypadną późno na marzec-kwiecień. Ostatni raz miałam tak w 2010 roku! I nadeszła wtedy zima po -25 stopni. Rrrrrrr.  Obym się myliła .... A wracając do tematu nałogów.... W tych czasach są wszech obecne i nawet nie mówię tu o nałogach alkoholowych czy narkomanii mówię raczej o nałogach komputerowych gier, wszystkich portali społecznościowych czy też zakupowe itd. Nawet znam ludzi uzależnionych od sportu. Niby ten ostatni zdrowy ale każdy nałóg niesie zniszczenia w życiu prywatnym czy zdrowy czy ten niszczący nasze zdrowie fizyczne czy też psychiczne. Ja jestem osobą popadającą w zdrowe uzależnienia, niby nie szkodą ale są mocno widoczne. Otóż kiedyś jak pamiętacie z bloga, praca na gospodarstwie była moim uzależnieniem, każdą chwilę pożytkowałam na pracy w ogrodzie i przy zwierzętach. Dokupywałam kolejne zwierzaki jakby było mi mało. Cięgle coś chciałam więcej. Jednak po latach w tym użerania się z chorobą niestety już coraz trudniej jest mi realizować się w tym fizycznie. Większość prac muszę dzielić na partie i z wielu zrezygnowałam ze względów "rozsądkowych". Nie fajnie przecież po pracy ledwie chodzić. Jak to ja musiałam znaleźć sobie inną alternatywę, tak więc poszłam do szkoły na technika weterynarii. No i się zaczęło. Nauka stała się moim uzależnieniem. Co muszę zrobić zrobię ale myślę by wrócić i się uczyć. Testy , zadania przerabiam z wyprzedzeniem. Coś nie wiem ? Maskara muszę znaleźć. I tak każdą chwilę wolną ślęczę nad książkami lub poszukuję w necie. Jadę do lekarza w poczekalni czytam o chorobach zakaźnych zwierząt, jadę z córką do poradni czekając czytam o zabiegach chirurgicznych. Normalnie uzależnienie hehehhe. Zdrowe ? Jasne że tak, oby mi tylko głowa nie eksplodowała hahah. Często żałuję, że nie mogę iść krok wyżej, że studia wyższe są dla mnie nieosiągalne. Myślę, że byłabym świetnym lekarzem weterynarii. Szkoda, że nie miałam planu na siebie po maturze. Teraz szybkimi krokami dobiegam do 40-stki i dochodzi do mnie ile mnie ominęło. Czekają mnie dwa duże egzaminy dwa w styczniu i dwa w czerwcu, chcę wykorzystać zimowy czas na pochłonięcie całej tej wiedzy. W przyszłym roku po ostatecznych egzaminach ruszam na dodatkowy kurs inseminacji. I po nim już zaczynam działać prężnie w zawodzie. Jest kilka planów jakie mam przed sobą do zrealizowania ale jednego się przez ostatnie lata nauczyłam " Nie wybiegam na przód" bo nie wiem co będzie jutro. Tak więc skupmy się wpierw na tym a to dopiero połowa materiału :)
Pozdrawiam :)

sobota, 24 sierpnia 2019

Pory roku

Jaką porę roku lubicie najbardziej ? Którą najmniej ? Ja kocham każdą , ponieważ każda zbliża mnie mocno do moich przodków. Dlaczego ? Pewnie dziwicie się czemu to tak określiłam. Już tłumaczę o co mi chodzi. Gotowość- jednym słowem. Człowiek zawsze na coś musiał się szykować, być przygotowanym. Choć współcześni ludzie zaczynają o tym zapominać - odbiegać od normy naszego gatunku taplając się w współczesności. Teraz wszystko jest dostępne o każdej porze roku, nie trzeba się martwić tym że zabraknie nam warzyw czy przetworów. Bierzemy pieniądze i idziemy na zakupy. Czy to w maju, czy też w styczniu. Jednak ludzie jak i inne stworzenia na tej ziemi od wieków przygotowywały się na następną porę roku. Na nadchodzącą zimę. Ja kocham ten moment końca sierpnia , budzi to we mnie instynkty które jak widać we mnie nie wymarły jeszcze i pewnie nie doczekam tego dnia. I dobrze ! Bo ten czas gdy szykuję się na zimę niczym wiewiórka rozpala się we mnie energia. Ta energia którą pobierałam przez cały okres wakacji kipi we mnie i własnie w tym momencie wybucha niczym lawa. Dla wielu osób może być to męczące i bolesne niczym samozapłon dla mnie to rozkosz  rozchodzącego się we mnie ciepła. Z drzew spadają owoce, w ogrodzie dojrzewają warzywa. Wszystko czeka by je zebrać i przetworzyć- zmagazynować na zimę. Ten moment jest dla mnie wspomnieniem ukrytym w DNA. Magazynowanie. Pochylam się nad grzybami i pełna radości zbieram je do koszyka. Obieram warzywa, kroję , marynuję, kiszę, gotuję i mrożę. Ten czas, to wspomnienie przodków, obrazy powracają z dzieciństwa. Co roku wracam. Patrząc na to jak na ciężką pracę nie odczuwamy radości. Widząc na zmieniający się klimat, na kataklizmy, pożary dochodzi do mnie, że możemy MY Ludzie być ostatnimi pokoleniami cieszącymi się z magazynowania. Za kilkanaście lat może już nie urosnąć marchew w ogrodzie, na drzewach może już nie być jabłek. To przerażające i jednocześnie radosne, że Ja Monika mogę kroić tą paprykę by jej smakiem cieszyć się w styczniu. Pamiętajmy, że nas już nie będzie a co po sobie zostawimy to już tylko Nasza Wola. Małe kroki ku lepszemu, niech każdy z nas zrobi. Jedź na targ jeśli nie masz ogrodu, kup warzywa od lokalnego rolnika. Zrób weki, poczuj ten zapach i wróć pamięcią choć na chwilę do dzieciństwa. Tak byś chciał/a by Twoje dzieci zapamiętały rodzinny dom ?  Czy półki sklepowe z marnym jedzeniem ? Nie kupuj wody w butelkach, kup dzbanek z filtrem. Dzięki Tobie będzie mniej plastiku na świecie. Nie musisz dbać o cały świat , dbaj o te kilka metrów wokoło siebie za każdym razem gdzie jesteś. Dzięki Tobie lasy będą czyste. Świat jest tak silny i tak kruchy jednocześnie. Niczym dziecko. Dbaj o niego. 

piątek, 21 czerwca 2019

Kozie Mleko


Dlaczego warto pić mleko kozie? Jaki jest w nim fenomen, że stało się w ostatnich latach tak popularne?
Przede wszystkim jest to nadzieja dla małych alergików. Dzieci coraz częściej cierpią na nietolerancję mleka krowiego, pokarmowe alergie lub astmę, wyroby z koziego mleka mogą być dla nie jednej mamy prawdziwym wybawieniem.
Kozie mleko i jego przetwory pozytywnie zaskakują w kwestii wartości odżywczych posiada takie witaminy jak :

  • witaminę A, D, B1,
  • Pięć razy więcej niż w mleku krowim kwasu orotowego czyli witaminy B13. B2, PP,
  •  kwas foliowy
  • bogate jest w sole mineralne i wapno które jest dla nas najlepiej przyswajalne
  • dodatkowo także fosfor,potas, sód oraz sporą ilość żelaza
  • produkty kozie posiadają w swoim składzie białka pozbawione frakcji globulin odpowiedzialne za reakcje u alergików
  • dla diabetyków sprzyja ponieważ posiada małą ilość laktozy
Stanowi bogate źródło probiotyków oraz sprzyja w leczeniu astmy a nawet chorób nowotworowych. Mleko kozie jest łatwo przyswajalne , badania wykazują że mleko kozie trawimy w czasie około 20 min podczas gdy mleko krowie trawimy od 2-4 godzin !!
I co najważniejsze mleko kozie nie posiada metali ciężkich, okazuje się że koza jest jedynym przeżuwaczem który świetnie filtruje oraz izoluje wszystkie zanieczyszczenia pozbywając się ich z organizmu.

Kózki to bardzo czyste zwierzęta dzięki temu mleko kozie nie posiada zanieczyszczeń ze środowiska. Badania wykazują, że krowy mleczne posiadają w mleku 400% więcej pestycyd.
Posiada ogromne wartości kosmetyczne, wystarczy zamrozić mleko kozie w nakrętkach i codziennie taką mleczną kostką pocierać twarz, daje niesamowite efekty. Nie potrzeba drogich kremów natura daje nam wszystko na tacy wystarczy sięgnąć  :)

Bez skrępowania mogę powiedzieć Pij mleko będziesz wielki :) Pozdrawiam 

środa, 5 czerwca 2019

Gdzie i jak ładuję baterie







Tak to mój mały raj.
Taki osobistym na własność bez przymusu dzielenia się ani
rezygnacji.
Momenty wytchnienia gdy jestem z nimi na pastwisku, leżę w trawce a one leżą
obok przeżuwając trawkę.
Pięknie brzmi ? No baaa ale rzeczywistość wygląda inaczej hehehhe skaczą na
mnie, obgryzają mi bluzkę, liżą skórę i nawet przez chwilę poleżeć spokojnie nie
mogę bo zaraz głaskaj mnie , baw się ze mną!!






Do naszego stada dołączył Luluś ( tak go nazwaliśmy bo słodziak niesamowity). Nowy reproduktor choć jeszcze dorasta do tej pozycji w stadzie :) 100 % Anglobnubijski jego tatą jest MalGrad Colorado 

Dołączyły do nas marcowe maluszki urodzone przez Helenkę i Melę
Urodziły się małe kociurki :) 
Później dorosną na kolejnych prześladowców hahhahah
Cały czas jestem obserwowana :P
I nasza nowa psinka Lili :) Skundlony amstaff. Łobuz że hej.... :)
Taka malunia do nas przybyła, zarobaczona, zapchlona i zbyt mała by odejść od mamy. Jednak sąsiad chciał się na szybko pozbyć więc dokarmiałam ją mlekiem kozim i wyrosła łodyga. Chociaż ma teraz tylko 10 tygodni.

I teraz smutniejsza część czyli zwierzaki które pożegnaliśmy.
Sylwunia nasza kózka inwalidka z uszkodzoną nóżką przy porodzie ma nowy dom :) 
Teraz mieszka sobie w górach i ma na imię Kasia :)
I teraz bardziej przykre rozstanie bo spowodowane przez zaborczą i podstępną byłą koleżankę. Pamiętacie Dino ? Koleżanka ze szkoły wolontariuszka ze schroniska poinformowała nas o piesku który ma 13 lat i czeka na dom. Bez zastanowienia pojechaliśmy po niego. Pies był stary, chudy i w złym stanie. Wyjątkowo strachliwy i przytłoczony taką zmianą. Jednak po kilku dniach zaczął odżywać u nas. Biegał po podwórku nawet kilka razy uciekł podkopując się pod ogrodzeniem i biegał po lesie. Zawsze go szukałam  i zabierałam z powrotem do domu. Po 9 latach w schronisku u tak starego psa ciężko było oduczyć pewnych dziwnych zachowań ale pokochaliśmy psiaka. Owa koleżanka tłumaczyła, że on ucieka od nas bo ją szuka hehehheh. Zaczął chorować, weterynarz podjął leczenie bo Dino mało jadł i mało pił. Jednak po lekach zaczęło mu się przez kilka dni poprawiać, dało to nadzieję ale na krótko. Między czasie od momentu gdy zabraliśmy psa ze schroniska koleżanka nie dawała mi spokoju. Pisała po kilka razy dziennie bym wysłała jej zdjęcie psa, bym napisała jak się ma. Nawet o 2 w nocy potrafiła mnie obudzić bym wysłała zdjęcie jak Dino śpi. Czułam, że to obsesyjne jest i nie może się pogodzić że sama nie wzięła psa mimo, że zastanawiała się nad tym. Kilka razy nawet w prost mi mówiła, że może lepiej by go zabrała od nas bo u niej jemu będzie lepiej. Starałam się to rozumieć więc zawsze odpisywałam bo ostatnie kilka tygodni jeździła do schroniska konkretnie do niego i pokochała psa. Pewnego dnia pojechałam do owej byłej koleżanki zawieźć jej sery, zapytała mnie jak Dino powiedziałam, że choruje ale jest wszystko pod kontrolą bo leczy go mój wet.  Zaproponowała, że może by przyjechała do psa i zabrała go do miasta na specjalistyczne badania, tłumaczyła to troską o niego i zrozumieniem że ja jestem zajęta i mam dużo na głowie. Szczerze ? Nie odebrałam to jako chęć odebrania mi podstępem psa, nawet przez myśl mi nie przyszło. Fakt mój wet nie ma USG ani specjalistycznego laboratorium ale zawsze leczył moje zwierzaki z analizy objawów i jeszcze nigdy nie trafiła mu się pomyłka w diagnozie. Podejrzewał problem niewydolności nerek co się później okazało badania potwierdziły. Wracając do sytuacji, rzeczywiście miałam wtedy mnóstwo zajęć i problemów jednocześnie w tym czasie też moja kozula złamała nogę. Zgodziłam się by go zabrała na badania, na drugi dzień rano już była po niego z matką. Dziwnie się zachowywały aż dziwnie się poczułam bo poprosiła o jego leżankę ( którą mu kupiła w prezencie na nowy dom) pod pretekstem że jakby miał zostać w lecznicy na noc by nie tęsknił za domem. Pojechała z nim, cały dzień pisałam do niej i dzwoniłam bo chciałam się dowiedzieć co z Dino. Nie odbierała ani nie odpisywała. Wieczorem napisała ile wydała i że pies ma chore nerki i przez popsute korzenie zębów infekcję w jamie ustnej. Mój wet oczywiście odradził mi czyszczenia zębów w tak podeszłym wieku pod narkozą. No cóż są różne taktyki leczenia i różne opinie. Napisała mi że musi zostać u niej kilka dni bo codziennie będzie z nim chodziła na kroplówki.  Długo jednak miła nie była bo natarczywie dzwoniłam i pisałam kiedy przywiezie mi psa do domu. Sielanka się skończyła, zaczęła pisać do mnie że to ja doprowadziłam psa do takiego stanu ,że lepiej by został u niej bo ja nie poświęcam mu tyle czasu ile powinnam. Pretensje, że pies pewnie nabawił się choroby bo nie spał ze mną w łóżku tylko na leżance. Do dziś pies jest u niej, głupio zrobiłam bo dałam jej książeczkę zdrowia a w niej była umowa adopcyjna. Kilka razy do niej pojechałam, w szkole też miałyśmy ścięcie aż doszło do tego że pomachała mi przed nosem umową oddania dobrowolnie jej psa. Odpuściłam i podpisałam. Dla świętego już spokoju bo z wariatką nie wygram. Mogłabym się tak z nią szarpać, zadzwonić na policję psa odebrać ale już nie chciałam tego robić psinie. Z pełną odpowiedzialnością po kilku jej odpałach w szkole plus tego z psem mogę powiedzieć, że jest niezrównoważona psychicznie a ja nie mam zamiaru po sądach się szwendać bo i tym mnie straszyła ostatnio. Dlatego też Lila jest u nas bo nasza psinka Beti przestała jeść po odejściu Dina i dzieci to przeżyły. Beti bardzo przyzwyczaiła się do Dina tym bardziej, że zawsze była sama i akceptacja przyszła jej trudno, po jego odejściu poczuła się samotna. Gdy Lila trafiła do nas Beti znów odżyła. Żałuję, że Dina z nami nie ma ale mam taką zasadę by z wariatami nie walczyć. Był u nas szczęśliwy a ona swoją chorą miłością i chęcią posiadania zamknęła go w bloku....

Pozdrawiam

czwartek, 10 stycznia 2019

Cześć mam na imię Dino

Parę dni temu na grupie zamkniętej z jednej z portali społecznościowych opublikowała post koleżanka z którą chodzę na zajęcia. Jak tysiące innych - pies ze schroniska szuka domu. Szczerze czasem nawet nie się przyglądam takim postom nie dlatego, że brak mi empatii ale dlatego że cóż można zrobić wśród takiego ogromu smutnych oczu za krat? Jedyne co można zrobić to powiedzieć bidulek i udostępnić. Może znajdzie dom. Wtedy człowiek czuje, że nie przeszedł obojętnie. Jednak ten post przykuł moją uwagę, a dokładnie ten psiak.
 

 Koleżanka jeszcze opowiedziała mi jaki to cudowny jest pies, jaki łagodny i przyjacielski. Jedyne o czym myślałam to to by znaleźć mu dom. Zaczęłam dzwonić i pisać do znajomych  - po prostu pytać ludzi ale ich reakcja: Ale taki stary pies?- podcięła mi skrzydła. Odkąd się o nim dowiedziałam minęła doba, rozmowa z Kamilem i szybka decyzja - zabieramy go do siebie. Opowiem Wam trochę  o nim.

Dino trafił do schroniska w 2010 roku w wieku około 3 lat. Te długie 9 lat życia spędził ze swoją przyjaciółką sunią w jednym kojcu. Niestety około 3 tygodni temu sunia zdechła. Pieskowi zawalił się świat. Na co dzień był smutny ale od momentu śmierci przyjaciółki stał się jeszcze bardziej  nieszczęśliwy. Jedyną atrakcją jaka mu została to moja koleżanka która jako wolontariuszka jeździła tam co niedziele by zabrać go na spacer. To straszne, że spędził tam tyle lat i nikt go nie chciał.... Ja nie mogłam patrzeć na to bez emocji. Taka starość? Taki koniec ? Bez nadziei choć na chwilę na ciepły kochający dom ? Nie ! W jednym momencie podjęliśmy z mężem decyzję - Zabieramy go! Pojechaliśmy wieczorem, to był bardzo mroźny wieczór. Jechaliśmy drogą wśród lasów i pól do oddalonego od miasta schorniska. Jedyne co miałam w głowie jedynie że to jego ostatnie minuty na tym chłodzie. Gdy dojechaliśmy papiery były już gotowe dzięki mojej koleżance. Przyprowadziła nam go, niosła go na rekach. Bał się, czuł że coś się dzieje tylko nie zdawał sobie sprawy że dzieje się coś dobrego. Dlaczego miał mieć nadzieję na coś co było nierealne? Szybciutko wsadziłam go na tylne siedzenie i odjechaliśmy.Nie chciałam by dłużej męczyła go niepewność. Po dwóch dniach pies jest nie do poznania. Nie tylko fizycznie bo wykąpany, pachnący i najedzony ale psychicznie widać jak się cieszy, jak chłonie wszystkie dobre impulsy z otoczenia. Jak staje się coraz mniej niepewny i czujny. Dziś skończyło się czuwanie w półśnie. Dziś chłopak śpi twardo. Czuje się jak u siebie. Pokochaliśmy go od pierwszych minut. Dino jesteś NASZ ! :)





Adoptujcie staruszki ze schronisk. One nie mają szans na dom. Poczujmy tą radość z dobrego uczynku. Ten uczynek to dla nich jedyne szczęście jakie je spotka tuż przed śmiercią. Każdy kiedyś stanie się starcem oby nie ze złamanym sercem. Dino nie wpasował się do nas on do nas po prostu pasuje. Pozdrawiam

Ps. Ten post jest dla mojej kochanej córki Wiktorii która kocha zwierzęta ponad wszystko a od dziś niestety jest w szpitalu. Trzymajcie kciuki by wszystko było dobrze. Pozdrawiam